WK F3B Lappeenranta Finland 2005


 

Maandag 25 juli, vandaag rijden Eric Velthuizen en ik naar Rostock in Noord Duitsland. Het scheepje vertrekt daar vandaan richting Hanko in Finland. Het bevalt ons prima. In totaal 2000 km (enkele reis) waarvan we maar 1000 hoeven te rijden. De andere 1000 km dobberen we op de Oostzee. Bij de rederij van Fast Ferries was er een computerstoring toen we aankwamen. Dus het inchecken moest op de ouderwetse manier. Na een uurtje wachten kwam Frits ook in de rij staan. De auto's moeten op die boot een paar cm. van elkaar vandaan geparkeerd worden. Zodat je met een lijf van 2 meter moet beschikken over acrobatische vaardigheden om in en uit te stappen. Teamgenoten Frans en Hans zijn een dag eerder vertrokken. Zij reizen via Zweden.

Eenmaal dat parkeerdek af kun je niet meer terug. Omdat we 22 uur op die boot zouden blijven, moet je de benodigde spullen daarvoor allemaal meenemen. Je kunt een kamer / hut reserveren, maar ook van die vliegtuigstoelen. Omdat zo'n hut 3x duurder is dan een stoel was de keus snel gemaakt. Dat zittend slapen in een vervelende stoel, in een ruimte met huilende kinderen, snurkende kerels, een lawaaierige airco, een gigantisch piepende deur (Om de 10 minuten moet er iemand naar de WC), een telefoon die niet uitgezet is en irritant luid pratende mensen is dus niet goed bevallen. Dat gaan we op de terugreis anders doen. Gelukkig waren ook deelnemers uit andere landen aan boord. Mensen met dezelfde hobby raken nooit uitgepraat.

 

 

Dinsdag 26 juli zijn we rond 19.00 uur aangekomen in Hanko . Daar hebben we in de buurt een hotel opgezocht. Hiervandaan is het nog 400 km naar de eindbestemming Lappeenranta.

 

Woensdag 27 juli hebben we een route bedacht via Helsinki zo'n 150 km. ten oosten vanaf Hanko. Eigenlijk hadden we dit  stadje vrij snel gezien zodat we onze weg vervolgd hebben. Het plaatsje waar we moeten zijn heet Lappeenranta. Dit ligt ten noordoosten van Helsinki. Je kunt St. Petersburg aanhouden. Dat ligt er vlakbij. De snelwegen in Finland zouden bij ons provinciale wegen heten. Ja mag er tussen de 80 en 100 km/h rijden. Maar niemand lijkt haast te hebben. Toen we in Lappeenranta aankwamen wist Frits de weg weer. Hij was hier al eens eerder geweest met een EK. Hierdoor reden we zo naar het hotel. Naast het hotel is ook een camping waar Hans en Frans zullen overnachten. Toen 's avonds het team compleet was hebben we afgesproken om morgen rond het begin van de middag te gaan trainen.

 

Hotel Huhtiniemi:

 

 

 

Omdat zondag pas de nulronde werd gevlogen hadden we heel comfortabel 3 dagen om te trainen. De nulronde wordt gebruikt om alle apparatuur en mensen te testen voorafgaand aan de wedstrijd. Hierdoor kom je tijdens de wedstrijd niet voor verrassingen te staan. In dit geval werd alleen ÚÚn afstandstaak gevlogen. Dit is dan ook de meest complexe taak voor de apparatuur en de juryleden.

 

 

 

Donderdag 28 juli reden we 40 km. naar een trainveld bij Imatra. Een verlaten vliegveld wat nog wel gebruikt werd voor parachutespringen. Deze week dus even niet.

 

 

Hier wat foto's van de trainingen:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hier Joe Wurts gecoached door Gordon Jennings:

 

 

 

 

 

Op dit veld maken we kennis met de Finse bodemgesteldheid. De verhouding zand en granieten stenen is behoorlijk 50 - 50. Omdat zowel de lieren als de keerrollen met lange haringen vastgezet worden, zijn we dus wel even bezig. Later tijdens de wedstrijd zal dit ook veel energie van het hele team gaan vergen.
Het landen blijkt ook een hachelijke onderneming. Opvangen is nog het beste om schade aan vooral de romp te voorkomen. We zijn de onderzijde dan ook gaan afplakken met tape om lelijke krassen te voorkomen. Het vliegveld was zo groot dat er 3 teams achter elkaar opgesteld konden worden. M.a.w. achter het 1e team stonden de keerrollen van het volgende team enz. We hadden van deelnemers die een paar jaar eerder aan een EK op deze locatie meegedaan hadden vernomen dat het thermisch soms erg spectaculair kon zijn. Maar

helaas hebben we daar niets van gemerkt. Vooral tijdens het speedvliegen zou dat leuk zijn. 

 

Hieronder het Zwitserse team. Naar mijn mening een voorbeeld hoe het wŔl moet. Het is om te beginnen een groot team. Komt ook omdat het team uit Liechtenstein met hun meetraint. Liechtenstein heeft 1 deelnemer en 3 helpers. Zo'n groot team heeft meerdere voordelen.

 

 

 

 

Hier zijn ze bijvoorbeeld met 2 personen tegelijk de afstandstaak aan het trainen. Als wij de afstandstaak gaan trainen is het hele team druk met 1 persoon. Als je met 1 persoon de afstandstaak traint kun je niet vergelijken. Je kunt wel het netjes heen en weer vliegen en het bochtenwerk trainen, maar tijdens de wedstrijd draait het om tactiek, waar te vliegen en herstarts. Als je niet weet dat het beter kan maak je ook niet snel een herstart bijvoorbeeld. Met 2 vliegers tegelijk speelt deze belangrijke factor wel een rol. Bij de duurtaak weet je dat een vlucht goed is als je 10 minuten gevlogen hebt met een doellanding binnen de eerste meter. Met de huidige modellen is 10 minuten bijna altijd haalbaar. De duurtaak kun je dan ook goed alleen trainen. Dat geldt ook voor de speedtaak. Die vlieg je tijdens de wedstrijd sowieso individueel en tijdens trainingen is een speedvlucht goed te beoordelen. Een ander voordeel van een groot team is dat iedereen 1 eigen taak heeft, terwijl bij ons iedereen meerdere taken heeft. De belasting op het team is daardoor groter.

 

Na het avondeten hebben we voor de zekerheid de 4 lieren nogmaals gecontroleerd op hun inwendige weerstand. De minimale weerstand moet 23 mOhm zijn. We hebben de lieren op ca. 23,5 mOhm afgesteld. Hoe dichter bij de 23 hoe beter, maar op een diskwalificatie zitten we niet te wachten. Als gevolg van temperatuur en andere factoren schommelt die waarde best flink.

 

 

Vrijdag 29 juli vertrekken we 's ochtends naar het trainingsveld. Ditmaal met de Crossfire. Gisteren nog wat onwennig met een voor onwennige gelegenheden geschikte Ellipse 2V. Steeds meer teams arriveren. Gelukkig is de frequentiebewaking goed geregeld. De weersomstandigheden zijn perfect. Lekker zonnetje met 20 graden en een licht briesje. Hopelijk is dit volgende week tijdens de wedstrijd nog zo.

 

Zaterdag 30 juli konden we op het wedstrijdveld trainen. Dit keer met de Caracho 3000. Ik wilde dit model ook gaan inzetten tijdens de wedstrijd. Ik had met dit model veel meer vlieguren gemaakt dan met de Crossfire. Bovendien heb ik met dit model de 1e plaats behaald anderhalve maand geleden bij de NK in Woensdrecht. Ik was echter aan het eind van de dag totaal niet tevreden over de prestaties van de Caracho 3000. Van de Crossfire had ik een betere indruk. Hier kwam het nadeel van 2 verschillende modellen naarvoren: keuze mogelijkheid. Na lang beraad heb ik gekozen om de Crossfire in te gaan zetten. Best een gok.

Omdat de lierprocessing in tegenstelling tot andere jaren niet officieel vˇˇr de wedstrijd plaatsvindt, maar steekproefsgewijs tijdens de wedstrijd, wilden we onze lierwaarden vandaag nog eens controleren. Ditmaal met andere meetapparatuur beschikbaar gesteld door jurylid Ralf Decker. De waarden blijken minder kritisch dan onze eigen waarden. Dat is veilig. Voor de 1e plaats komen we toch niet in aanmerking en puntenverlies door diskwalificatie hakt er harder in dan punt verlies door een te veilig afgestelde lier.

 

Hier team Nederland:

 

 

 

Zondag 31 juli wordt de nulronde gevlogen. Weinig problemen met apparatuur, juryleden en deelnemers. Wel sneuvelen al een paar modellen bij andere deelnemers. Op de terugweg naar het hotel (wel 5 km.)

kom je mooie typisch Finse plaatjes tegen:

 

 

 

 

 

 

 

Maandag 1 augustus gaan we na de openingsceremonie van start met de 1e ronde. De wolken hangen echter zo laag dat bij de eerste start alle modellen in de wolken verdwijnen behalve die van mij. Ik ben namelijk niets eens gestart. Omdat ik er van overtuigd was dat de wedstrijd uitgesteld zou worden. Dat klopte ook. Om 11.00 uur beginnen we opnieuw met de duurtaak. Ik kan het niet laten om het resultaat hiervan er even bij te zetten:

 

 CNo. Name                        Flght Ldg  Total  Points  Penalty
  ------------------------------------------------------------------
32  Buitendijk, Sander          10:00 100  700   1000,00        0
58  Fraisse, Jean-Michel         9:59 100  699    998,57        0
19  Jensen, Jesper               9:59  95  694    991,43        0
23  Herrig, Andreas              9:53 100  693    990,00        0
20  Lauren, Janne                9:58  95  693    990,00        0
10  Bachler, Herbert             9:18  95  653    932,86        0
53  Smith, Mike                  8:29  95  604    862,86        0
11  Duchesne, Denis              7:09  95  524    748,57        0
06  Wood, Matt                   5:47 100  447    638,57        0

 

 

 

Hier het individuele resultaat van de Nederlandse deelnemers behaald bij de eerste ronde:

1e Ronde Duur Afstand Speed Totaal

 

Vandaag

 Frits

971,39 850 865,04 2686,43 30e

Sander

1000 833,33 743,87 2577,21 38e

Frans

902,58 800 813,01 2515,59 43e

 

 

De omstandigheden waren wel lastig (dit keer niet de weersomstandigheden). Als vlieger wil je je aan het begin van een wedstrijddag een beetje concentreren en op de weersomstandigheden letten. Daar was i.v.m. het problematische uitzetten van de lieren geen sprake van. We zijn er wel handiger in geworden. Het zand is vrij los van structuur, niet die klei die wij in Nederland veel tegenkomen. Als je dan met een haring op zo'n granieten kei stuit moet je gewoon rustig doorhakken zodat die kei ondergronds kantelt. Dit heeft wel als gevolg dat de 8 mm ronde haringen na afloop de vorm van de letter S hebben.

 

Hier de landing van Frans Vreugdenhil:

 

 

Het is ons ook opgevallen dat het erg lang duurt voordat je een signaal van basis A en B hoort. Dit is vooral merkbaar tijdens de afstandstaak omdat je dan meekijkt bij basis A. Afhankelijk van de snelheid van het model kregen we pas 5 - 10 meter achter het rak een signaal. Na wat navraag bleek dat we de juryleden niets konden verwijten. Zij drukken op het moment dat het model met de neus het denkbeeldige vlak (rak) raakt weldegelijk op hun schakelaar. Het duurt helaas even voordat de redelijke nieuwe installatie dit signaal verwerkt. Dit heeft echter grote gevolgen, zowel bij de afstands- als bij de speedtaak. Als je bijvoorbeeld tijdens de afstandstaak 15 laps vliegt, heb je 15 x 10 meter te ver gevlogen als je wacht op het signaal / de toeter. Dat is bij elkaar opgeteld dus 1 lap in 1 vlucht. Als het model hard vliegt (150 km/h) bijvoorbeeld tijdens de speedtaak, vlieg je veel meer meters te ver. Je ziet 95% van de deelnemers dan ook op ca. 180 meter keren i.p.v. 150 - 160 meter. Die andere 5% is zo ervaren dat ze geen signaal nodig hebben. Deze mannen keren dus voordat ze het signaal gehoord hebben. Pas nadat ze al 20 - 30 meter van de terugweg hebben afgelegd komt het signaal.

 

 

 

 

Dinsdag 2 augustus beginnen we met speed, dan duur en afstand.

 

Op de foto hieronder een perfecte worp voor Andreas Herrig.

 

 

2e Ronde Duur Afstand Speed Totaal

 

Vandaag

 Frits 992,85 850 865,28 2708,12 33e
Sander 991,42 850 809,71 2651,12 41e
Frans 672,86 900 786,87 2359,72 57e

 

 

Woensdag 3 augustus wordt eerst de afstandstaak van de 2e ronde afgemaakt. Gemakshalve heb ik de uitslagen hierboven alvast ingevuld. Hieronder de resultaten van de 3e dag. Direct na een onderbreking vanwege een regenbui moet Frits de duurtaak vliegen. De wedstrijdleider heeft achteraf gezien de wedstrijd een kwartier te vroeg hervat. Frits moest namelijk in de stromende regen vliegen. Op zich heeft iedereen te maken met dezelfde omstandigheden zodat de prestaties vergelijkbaar zijn, maar wat ons betreft had de wedstrijd wederom even uitgesteld mogen worden. Het model van Frits houdt duidelijk niet van regendruppels op de vleugel. We stonden erbij en keken ernaar......

 

Joe Wurts die zijn model zelf opgooit. Er zit behoorlijk wat power in dat mannetje:

 

 

 

Hier een andere krachtpatser:

 

 

3e Ronde Duur Afstand Speed Totaal

 

Vandaag

 Frits 735,34 1000 932,72 2668,05 37e
Sander 911,17 894,74 950,25 2756,16 25e
Frans 835,50 631,58 778,63 2245,70 55e

 

 

 

Donderdag 4 augustus krijgen we te maken met een flinke teleurstelling.

I.p.v. een nette 19e plaats voor Frans staat Frans nu onderaan. Door een diskwalificatie heeft Frans 0 punten voor de duurtaak. Direct na de vlucht heeft de wedstrijdleiding de lier gecontroleerd waarmee Frans is gestart. Dit was de lier van Frits. Tot onze grote frustratie werd er gebruik gemaakt van wÚÚr andere meetapparatuur. Na verschillende metingen komen deze sympathieke (dat wel) Finse juryleden niet verder dan 22,5 mOhm i.p.v. de minimale 23 mOhm. Uiteraard ontstond een flinke discussie, want we hadden immers de lieren veilig afgesteld met 2 verschillende meetinstrumenten. We wilden dan ook aantonen dat met het meetapparaat van jurylid Ralf Decker de waarden wel voldoen. We hadden ook graag op de laatste trainingsdag van de heer Decker vernomen dat zijn apparatuur niet de officiŰle was. Zoiets mag je van een neutraal jurylid verwachten. Nog groter werd de frustratie toen bleek dat de juryleden dit apparaat niet meer beschikbaar wilden stellen. De wedstrijdleiding was inmiddels akkoord gegaan met het nogmaals testen van de lier met de apparatuur waar wij ook gebruik van gemaakt hadden. Ronduit kinderachtig dus.

We moesten helaas vaststellen dat we met dit onervaren team weinig indruk maken. Bovendien kregen we van andere teams te horen dat de weerstandsmeting eenvoudig te be´nvloeden is door de startknop simpelweg 2 tot 3 seconden ingedrukt te houden. De weerstand kan hierdoor zo 1 mOhm toenemen.

Knap genoeg heeft Frans 2 uur nodig gehad om zich hierover heen te zetten. Een karaktereigenschap waar menigeen jaloers op zal zijn. Te meer omdat dit de 1e goede duurvlucht van Frans was. Zeker goed voor 1000 punten of dicht hierbij in de buurt. Zonder dit onredelijke akkefietje was dit de beste WK ronde van Frans geweest...

 

Aan het eind van de dag hebben we in de werkplaats van de hangar de lier van Frits flink onder handen genomen. We hebben de fijnregeling van de weerstand (kantal) zodanig verbouwd dat de minimale inwendige weerstand wel haalbaar werd. Dat er zoveel verschil in meetapparatuur kan zijn begrijpen we nog steeds niet.

 

Hieronder de liercontrole bij het Amerikaanse team. De liertrommel wordt met een stevig touw geblokkeerd. Daarna wordt de apparatuur aangesloten. Dan wordt de startschakelaar kortstondig ingedrukt. Omdat de trommel niet kan draaien vliegt de stroom omhoog. Zo weet je de stroom en de spanning en kun je de weerstand uitrekenen. Het betreft de weerstand van de totale kring.

 

 

4e Ronde Duur Afstand Speed Totaal

 

Vandaag

 Frits

990 952,38 858,14 2800,53 12e

Sander

997,14 1000 817,99 2815,14 10e

Frans

0 1000 743,11 1743,11 58e

Vandaag is er ook nog ruimte voor een 5e ronde. Een nieuw persoonlijk record voor mij op speed:

15,75 seconden. Uiteindelijk de 3e tijd van vandaag. Een Deen die direct na mij startte kon ook profiteren van de goede lucht boven het wedstrijdveld. Hij vloog nog iets sneller. Gek genoeg behaalde ik met deze tijd minder punten dan met de 18,09 seconden in de 3e ronde. Uiteraard vloog Andreas B÷hlen in deze ronde 14,90 seconden voor de 1e plek van vandaag.

 

 

5e Ronde Duur Afstand Speed Totaal

 

Vandaag

 Frits 987,12 869,57 787,11 2643,80 20e
Sander 849,53 650 946,03 2445,96 35e
Frans 901,43 687,50 647,83 2236,75 53e

 

 

Hier vlak na de landing van mijn recordvlucht:

 

 

 

Nog net te zien is de huidige speedtijd linksboven op het scorebord en de snelste tot nu toe onder in het midden. Net niet te zien op de bovenstaande foto is Joe Wurts. Ik ben hier met hem in gesprek. Hij staat achter zijn teamgenoot Mike Smith die het model (gele Estrella) van Joe gaat opgooien. Bij de speedtaak doet hij dat niet zelf. Joe feliciteerd mij hier. Ik bedank hem, ook omdat hij mij vlak voor deze vlucht adviseerde om de Crossfire zwaar te vliegen. Nog niet eerder heb ik dit model zo zwaar gevlogen. Graag probeer ik zoiets eerst uit tijdens een training.... Ik heb de Crossfire hier gevlogen met ballast van ca. 1200 gram. Het totale gewicht komt dan op 3300 gram. Het vleugeloppervlak bedraagt 60 vierkante decimeter. De vleugelbelasting komt dus op 55 gr/dm2.

 

 

Als je teamgenoten hebt die van lekker eten houden krijg je dit:

 

 

 

 

Kok Eric heeft aan alles gedacht. De auto zat tot aan het dak toe vol. Nu weten we waarmee.

Vrijdag 5 augustus zijn de weersomstandigheden niet goed. Van ronde 6 vliegen we aan het eind van de dag alleen afstand. Een tegenvaller want nu moeten we op zaterdag ook vliegen. We hadden eigenlijk het plan om op zaterdag Finland eens vluchtig te bekijken, maar dat gaat dus niet door. Hieronder alvast de volledige 6e ronde.

6e Ronde

Duur

Afstand

Speed

Totaal

Vandaag

 Frits

805,17

888,89

900,46

2594,52

24e

Sander

985,95

850

837,57

2673,16

21e

Frans

611,19

750

748,11

2109,30

50e

 

De matige score van Frans voor de duurtaak is mede mijn schuld. Na een minuut of 5 - 6 vloog Frans met nog 2 andere in een thermiekbel op zo'n 40 meter hoogte. Helaas heb ik als coach op dat moment de modellen verwisseld en Frans voorzien van de verkeerde informatie. Dat het 3 dezelfde modellen waren vind ik geen excuus. Het zou wel lastig geworden zijn om nog 4 minuten te vliegen vanaf die hoogte met die (zwakke) thermiek. Maar er had meer in gezeten.

Hier werp ik de Fletcher van Frits:

 

 

Zaterdag 6 augustus gaat de wekker dus weer om 6.30 uur. Het weer blijkt uitstekend te zijn. Omdat elk team iedere dag een andere plaats krijgt toegewezen voor de lieren begint de dag met zweetdruppels. Ook moeten we goed opletten welke lijnen op de lieren gezet worden. Aan het eind van zo'n groot toernooi is de stapel met gebruikte lijnen groot. EÚn persoon moet dit in de gaten houden. Zodra meerdere mensen zich hiermee gaan bezighouden is het overzicht weg. Merkbaar (vooral bij mijzelf) is dat de fut langzaam weg ebt.

Een flinke tegenvaller is dan ook dat de wedstrijdleiding besluit om nog een 7e ronde te vliegen. Er moeten voor een WK minimaal 6 ronden gevlogen worden. Daar hadden we ons ook een beetje op ingesteld.

 

7e Ronde Duur Afstand Speed Totaal

 

Vandaag

 Frits 998,57 867,14 864,97 2720,68 27e
Sander 975,68 851,85 658,11 2485,64 44e
Frans 980 868,57 743,93 2593,50 40e

 

Aan de starthoogte bij de speedtaak van de laatste ronde merkte ik dat het flink thermisch was op dat moment. Door nog een paar rondjes te draaien heb ik nog wat extra hoogte erbij kunnen pakken. Dit kwam echter niet ten goede aan de gemoedsrust van mijn coach Frans. De tijd tussen het loskoppelen van de startlijn en het aanvangen van de speedtaak is maximaal 1 minuut. Anders zou je gedurende de werktijd van 4 minuten flink kunnen thermieken. Door de flinke hoogte kon ik de Crossfire lang laten duiken. Ik schat van 280 naar 140 meter. Daardoor knalde het model met grote snelheid het rak in. Helaas keerde ik bij basis B te vroeg waardoor ik weer terug moest om het signaal wel te krijgen. De snelheid die aanzienlijk was werd hierdoor sterk gereduceerd. Vandaar de lage score op speed....

De individuele einduitslag en de team einduitslag van het WK F3B 2005 heb ik in een Text bestand gezet.

De prijsuitreiking:

 

 

 

 

Het vermelden waard:

Van de 6 wedstrijddagen hebben we 5 dagen met 90 graden zijwind gevlogen. Dat betekent dat van onze 4 lieren 2 lieren naar het westen stonden en 2 lieren naar het oosten. Dit had ik nooit eerder meegemaakt. Deze haakse windrichting zorgde er ook voor dat de afstandstaak soms wel 300 - 400 meter verderop gevlogen werd. Ook dat had ik nooit eerder meegemaakt. Niet alleen de wind deed moeilijk, ook de zon scheen heel fel recht in je ogen. Een aantal keren heb ik met 2 zonnebrillen gestart.

 

Joe Wurts wilde wel even met mij op de foto (hieronder). In mijn ogen is hij 's werelds beste modelzweefvlieger. Zijn glimlach is het gevolg van een leuke, net gevlogen speedvlucht. Dat leek mij een goed moment om even te poseren. Dankzij Eric heb ik nu een leuke foto in kunnen lijsten. Overigens ben ik niet de enige deelnemer die niet begrijpt waarom hij met een Estrella gevlogen heeft. Zijn reserve model is ook een Crossfire. Een Crossfire is in mijn ogen niet zo goed waar Joe Wurts wel goed in is, namelijk de afstandstaak. Dat vult elkaar mooi aan zou ik zeggen. Joe heeft namelijk veel punten verloren op speed. Een taak waar de Crossfire onverslaanbaar is. Thermieken is geen probleem met de Crossfire. Zijn argumenten: Hij vindt het model moeilijk te starten.

 

 

 

Ik raakte na de 5e ronde in gesprek met Joe. We hadden het over de afstandstaak. Ik gaf aan dat ik daar zelden 1000 punten mee haalde. Hij zei dat hij altijd 1000 punten haalt. Dat soort uitspraken vind ik schitterend. Dus ik Joe in de gaten houden bij zijn volgende afstandstaak. Hij start met alle taken altijd als eerste. Ook dit keer. De lijn brak. Geen probleem: 7 minuten werktijd voor een vlucht van 4 minuten. Zijn 2e start was beter, maar halverwege klapte de Estrella van de lijn af. Weer een herstart. Inmiddels waren zijn tegenstanders al vrolijk heen en weer aan het racen. De 3e start: weer een lijnbreuk. Ik ging er maar eens goed voor zitten, want een kwartier eerder had hij dus gezegd dat hij nog nooit verloren had op de afstandstaak. De 4e start ging wel goed, maar toen kon Joe nog maar 3,5 minuut vliegen. De rest was al lang geland met 17 laps. Met alleen Gordon Jennings naast hem om de tijd op te lezen ging de Amerikaan heen en weer vliegen. Het was fantastisch om te zien hoe iedereen toekeek terwijl hij keurig en beheerst op de juiste plek aan het vliegen was met zijn Estrella. Je raadt het al: Ook 17 laps waarna direct de werktijd afgelopen was. Een groot applaus was zijn deel. Deze man kan echt goed vliegen. We waren allemaal bij dat deze intensieve week erop zat. Zaterdagavond vond nog een afsluiting plaats op een boot met lekker eten.

 

Het Nederlands team aan boord van de Camilla tijdens het banket:

 

 

Voor de foto hierboven: vlnr: Hans, Eric, Frits, Frans en Sander

 

Zondagochtend 7 augustus vertekken we met een flinke sightseeing omweg naar havenplaatsje Hanko. De ferry vertrekt daar zondagavond om 22.00 uur. Finland is een schitterend land. Heel veel water / meren en veel bomen. Vanaf de weg is Finland niet goed te zien. Dat alle inwoners (geen uitzonderingen) erg sympathiek en rustig (ongehaast) zijn verbaast mij niets. Dat kan niet anders in zo'n fijn land. Wat een verschil met het haastige hufterige Nederland. Met name die Randstad. Frits zou nog een week blijven in Finland. Hij gaat dit land ook wat noordelijker bekijken. Helemaal onderaan deze pagina staan 4 mooie foto's van Frits.

 

 

 

Wat krijg je als deelnemers uit verschillende landen 2-3 uur moeten wachten voordat ze aan boord kunnen. Juist, ze zoeken een hellinkje van niks (en nog link ook boven de Oostzee) om heel leuk te vliegen. Grappig ook dat alleen de helpers uit de teams hierin ge´nteresseerd zijn. De deelnemers kunnen even geen zender meer zien. We zaten 22 uur met deze mannen op de boot. Daar werd nog veel nagesproken. Op de foto is Eric in actie. De delta gegooid door een Zwitser. Aangemoedigd door AustraliŰr Michael James. Net niet op de foto de halve Deutsche Mannschaft.

 

 

 

De als-situaties:

Situaties die elke deelnemer heeft, ook de wereldkampioen.

 

Ik vind het leuk om te zien en te laten zien wat er gebeurd zou zijn als een vlucht of situatie wŔl goed was verlopen. Zo krijg je ook een indruk wat "fouten" kosten. Als je dat weet let je daar beter op in de toekomst.

We hebben alle 3 te maken gehad met situaties die beter hadden gemoeten. Er is ook sprake geweest van pech. Over dit laatste valt wel te discussiŰren. En dit doe ik dan ook... Ook hebben we alle 3 problemen gehad met de afstandstaak. Ik wijd dat aan te weinig (specifieke afstand) training en een te klein team.

 

Hier de gevolgen:

Om te beginnen met Frits (25e plaats):

Frits heeft 2x problemen gehad met de weersomstandigheden (regen & mist).

Nu is zijn punten totaal 16449,68. Frits heeft 1 duurvlucht gemaakt in de stromende regen. Met deze vlucht heeft hij erg slecht gescoord. Die vlucht had met droge (normale) omstandigheden wel 1000 punten (of bijna) kunnen opleveren. Dan was hij als 17e gee´ndigd. Bij ÚÚn afstandstaak startte Frits in de wolken. Als enige tijdens die vlucht. Hij vloog dan ook op een andere plek dan zijn tegenstanders. Om het model weer te kunnen zien heeft Frits zeker 30 - 40 meter aan hoogte af moeten bouwen. Reden voor ons om de wedstrijdleiding hierop te attenderen. Zij hebben helaas niets ondernomen. Zelfs nadat ze het zelf ook vastgesteld hadden.

Mijn verklaring: We hebben te weinig indruk gemaakt als klein onervaren ploegje. Wat voor invloed dit heeft gehad in de einduitslag heb ik niet uitgerekend. Wel heb ik uitgerekend op welke plaats we alle 3 gee´ndigd zouden zijn ALS we voor ieder afstandstaak 95% hadden gescoord. M.a.w. 950 punten voor elke afstandsvlucht dus. Dit lijkt mij niet onredelijk. 1000 punten zou ik wel onredelijk vinden.

ALS we die 950 punten voor alle afstandvluchten en die regenbui nu meenemen, zou Frits op de 12e plaats gee´ndigd zijn! Conclusie: Steviger protesteren en die afstandstaak (veel) beter trainen. Op de afstandstaak heeft Frits minimaal 320 punten verloren. Goed voor een daling van 5 plaatsen in het eindklassement.

 

Frans (53e plaats):

Frans heeft 2 problemen ondervonden.

Het 1e probleem zie ik in de combinatie Frans en zijn model Estrella. Tussen deze 2 klikt het niet erg (vind ik). Het 2e probleem was de steekproefsgewijze liercontrole. Na 2 metingen door verschillende apparaten dachten wij veilig te zijn. Dat bleek dus niet het geval. Dit leverde Frans 0 punten op. Uiteindelijk kun je die 0 punten wegstrepen omdat van elke taak de slechtste score vervalt. Dus niet de slechtste ronde. Helaas had Frans al 2 minder goede vluchten staan zodat die nu gewoon meetellen. Als Frans i.p.v. 0 punten 1000 punten had gekregen. En dat had hij ook, deze werden hem alleen afgenomen na de liermeting, dan was hij 1 plaats gestegen. Namelijk naar de 52e plaats. Ook heb ik nog uitgerekend wat er gebeurd zou zijn als Frans 950 punten voor alle afstandstaken had gekregen. Frans zou dan als 43e gee´ndigd zijn. In dit geval vind ik 950 per afstandsvlucht niet redelijk omdat dit met de combinatie Frans en Estrella niet of nauwelijks mogelijk is. Conclusie: Steviger protesteren en wellicht een ander model gaan vliegen.

 

Sander (31e plaats):

Ik heb in tegenstelling tot Frits en Frans geen pech gehad. Wel ben ik tegen 2 problemen aangelopen.

Het 1e probleem deed zich voor tijdens de speedvlucht in de laatste ronde. Door te vroeg te keren staat er nu 23,75 seconden i.p.v. ca. 16,5 seconden. 16,5 seconden in de laatste ronde zou goed geweest zijn voor 950 punten. Als ik deze speedtaak gewoon netjes in 16,5 seconden had gevlogen, was ik als 25e gee´ndigd.

Dan nog het 2e probleem. De slechte prestaties op afstand. Neem ook hier weer 950 punten per afstandsvlucht met daarbij een nette laatste speedvlucht en ik beland op de 13e plaats. Conclusie:

1) Alleen risico nemen als het iets op kan leveren en het ook niet te veel gaat kosten. Dat kun je alleen weten als je precies weet wat de stand is. We hadden dit WK geen behoefte aan tussenstanden. We waren van mening dat dit alleen maar stress zou opleveren. Op die mening kom ik nu terug. Je moet namelijk weten wat wel en niet kan voor aanvang van de taak / vlucht. Als ik had geweten dat ik 6 plaatsen zou kelderen door te vroeg te keren in de 7e ronde tijdens de speedtaak, had ik dit waarschijnlijk nooit gedaan.

2) De afstandstaak (veel) beter trainen. Hier heb ik minimaal 470 punten in totaal op verloren, wat inhoudt dat ik 12 plaatsen lager geŰindigd ben.

 

Hoogtelogger:

De Alti2 hoogtelogger heb ik dit WK niet gebruikt. Ik had het apparaatje ingebouwd in de Caracho 3000. Ik ben gaan vliegen met de Crossfire. Het overzetten is geen probleem. Waarom dan niet? Luiheid!

De Alti2 kan maar voor 2,5 uur data loggen. Omdat ik geen computer bij me had om de data tussentijds op te zetten, zou ik niet verder komen dan een halve wedstrijd. I.v.m. de 90 graden zijwind valt met de verkregen gegevens ook niet echt veel te doen. Ik gebruik de Alti2 voornamelijk om de starthoogte te verbeteren.

 

Hieronder nog een paar schitterende foto's van Frits. Deze zijn wat noordelijker in Finland genomen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hieronder nog een verslagje van teammanager Hans Broeksteeg:

 

F3B WK Finland

 

Pas half maart kreeg men een team vliegers bij elkaar die deel zouden nemen aan het WK F3B 2005 in Finland. Het was een klein team van drie vliegers: Frits Donker Duyvis, Frans Vreugdenhil, Sander Buitendijk en twee helpers: Eric Velthuizen en Hans Broeksteeg. Een van de helpers (Hans) was tevens teammanager. Vier maanden later stonden we dan in Finland. Vooraf hadden we enkele traningszondagen achter de rug, twee NK wedstrijden gedaan en deelgenomen aan een Eurotour F3B in Duitsland. De vraag is dan: Ben je er klaar voor? Het antwoord is duidelijk: nÚÚ. Maar het kunnen en mogen meedoen was al een hele eer voor dit team.

 

Gelukkig werden we een beetje geholpen om de lasten te verlichten. Want EMC - VEGA deed een aardige sponsoring voor de wedstrijdlijnen. Ook later tijdens de WK-wedstrijd kregen we eveneens van EMC - VEGA een hele mooie en stevige partytent, omdat onze eigen tent door een thermiekbel was gaan zweven. Enkele vliegers kregen van Graupner en ook van Multiplex een bijdrage in materiaal sponsoring. Bij deze danken wij hen voor hun bijdrage.

 

Op woensdagavond op de camping in Lappeenranta, naast de vliegveld troffen we elkaar.  We hadden onze aankomst al die middag gemeld en waren voorzien van de laatste info over de WK. Die avond bespraken we wat we de komende dagen zouden gaan doen, zoals trainen, lieren doormeten e.d. Donderdag en vrijdag trainden we op een prachtige locatie, het vliegveld bij Imatra ca. 35 km. bij het wedstrijdveld vandaan, waar bijna ieder team over een eigen trainplek kon beschikken. Ook de frequentiebewaking was prima voor elkaar. Op zaterdag processing van onze modellen en trainen op het wedstrijdveld (vliegveld) van Lappeenranta. Onze lieren hadden we gemeten op een van de avonden. Deze moeten volgens het reglement namelijk een inwendige weerstand hebben van 23 milliOhm. Tijdens de training deden we dat nogmaals, maar nu met een tester van de wedstrijdjury, die ook toekeek of wij wel de handigheid in huis hadden om dat te doen. Alles klopte / voldeed en wij waren er klaar voor. Voorgaande jaren werden de lieren officieel voor aanvang van de wedstrijd gecontroleerd. Deze keer wilde de organisatie de controles steekproefsgewijs toepassen tijdens de wedstrijd. Ook de zogenaamde nulronde, een ronde die bedoeld is om alles te checken, verliep op zondag voor ons goed.

 

Op maandag hebben we vroeg de zender ingeleverd. Daar begint elke dag mee. Om 9.00 uur volgde de officiele opening en kort daarna de eerste vliegronde. Op maandag en dinsdag hadden we het moeilijk. We vlogen beide dagen met crosswind, en we haalden duidelijk minder starthoogte dan de rest van het deelnemersveld. Nog groter waren de problemen voor Frans, zijn nieuwe kist was behoorlijk lastig te starten bij deze stevige crosswind, en ging bij het kleinste foutje onmiddellijk van de lijn. Maar het zou nog moeilijker worden.

 

Op woensdag kregen we een keuring van de lier. En wat bleek? Een lier werd afgekeurd! En Frans, die het toch al moeilijk had, kreeg een dikke nul omdat die als laatste aan deze lier was gestart. Wij waren er zeker van dat onze lier goed was. Dus wij op zoek naar de jury die ons de tester had gegeven. Maar die was inmiddels weer bij een van de andere juryleden terecht gekomen en die wilden hem niet afstaan. ôNeem eerst maar contact op met de wedstrijdleiderö. De wedstrijdleider gaf onmiddellijk toestemming maar het jurylid weigerde daarna alsnog de test-apparatuur te geven. Ook het Deense en het Zweedse team hadden problemen. Zij wisten die echter redelijk snel op te lossen. Ook wij zochten een oplossing en regelden de lier opnieuw af. Maar de Finse juryleden die nu de metingen buiten de wedstrijd om kwam meten kon de lier niet goedkeuren. Uiteindelijk hebben we later die avond in de werkplaats van een hangar op het vliegveld de lier aangepast. De organisatie kwam daarna nogmaals onofficieel meten en we haalden de goede waarde.

 

Op donderdag en vrijdag nog steeds crosswind. Maar wat kon ons gebeuren? We hadden de moed nog steeds niet verloren en we probeerden het steeds opnieuw. Die dagen hebben we echt moeten knokken. Sander vloog een thermiekvlucht vol op een ongelooflijke manier, waarop ik als teamleider zei ôSander, kom terug! Dit kost je je kist!ö Hij vloog zˇver, maar dan ook echt zˇver en laag, dat enkelen van ons al niet meer zagen wat er gebeurde. Ook Frits moest behoorlijk knokken om boven te blijven en dat voor een gewone simpele thermiekvluchtů Maar we waren niet de enigen, Joe Wurts haalde het ook niet, zelfs het doel niet. Het kon af en toe behoorlijk moeilijk zijn. Bij de afstandstaak liepen we steeds achter de feiten aan. Als je starthoogte niet overeenkomt, dan heb je al meteen achterstand. Ook bij de speedtaak doet dat probleem zich voor. Maar soms kan ook het moment van de dag tellen. Sander had op vrijdag een supermoment, en vloog met zijn Crossfire de derde tijd van de dag. Tevens een nieuw persoonlijk record voor hem van 15,75 seconden.

 

Op zaterdag hadden we eindelijk wind op de kop. We vlogen het laatste deel van ronde zeven af. We waren de afgelopen dagen als team toch gestegen in het klassement voor teams. Enkele uren later was de prijsuitreiking, maar de uitslag was grotendeels al bekend. Bijna ieder team heeft namelijk wel een p.c. bij, waar alle tussenstanden van de wedstrijd op staan. Er was ook elk uur een update van de website waar alle uitslagen te volgen waren. En de toppers weten precies wat ze moeten vliegen om te kunnen winnen.

 

Op zaterdagavond was ook het afsluitende banket, dat plaats vond tijdens een vaart over het Saimaa meer waar Lappeenranta aan grenst. Als team hebben we toen geŰvalueerd en onze conclusie was dat we, ondanks de problemen waar we af en toe mee te kampen hadden, deze wedstrijd met hetzelfde team zo weer over zouden doen! Met dezelfde vechtlust zouden we ons dan weer in de strijd werpen om tot nog betere prestaties te kunnen komen. Frits behaalde de 25e plaats, Sander de 31e en Frans de 53e.

 

Teammanager F3B WK 2005, Finland,

 

Hans Broeksteeg

 

 

En als laatste een verslag van Andreas Herrig uit Aufwind 2006/1. Hier deel 1 en hier deel 2.

 

 

 

 

Het WK F3B 2005 in Finland was een niet meer te vergeten ervaring waaraan ik altijd met plezier zal terugdenken. Met dank aan Eric Velthuizen, zijn ouders en Hans Broeksteeg die ons geholpen hebben.

 

Terug naar Modelvliegen