Hier enkele rompjes uit de mal van Nico. Zo'n 12 jaar geleden maakte ik meerdere rompjes per week. Allemaal geschikt voor een V-staart. De V-staarten bouwde ik ook zelf met een mal. Voor het Raket project moet er dus een T-staart op komen.

 

 

 

 

 

 

 

Kleine moeite om de romp aan te passen.

 

 

 

Dat was zo'n 3 minuten werk.

 

 

 

Kielvlak met stuurstang klaar voor verlijmen.

 

 

 

Hier de andere stuurstang voor het richtingroer. Het laatste stukje naar het roer toe wordt geleid door een bowdenkabel. Er moet toch een S-slagje gemaakt worden om de romp uit te komen. Het staal is rond 1 mm waardoor er 1 mm ruimte zit tussen de buitenkabel en het staal. Dat zal, zeker gezien de lengte van de bowdenkabel, geen problemen geven met duinzand. De 2 stuurstangen zijn gemaakt van 6 x 6 mm balsa waar ik koolkous omheen getrokken heb. 7 gram per stuk voor 1 meter.

 

 

 

De kap is afgetekend en daarna uitgezaagd met een figuurzaag. Ik heb nooit zo goed begrepen waarom voor dit soort bolle F3B rompen een conus gebruikt moest worden. Met een kapje kun je overal goed bij en kun je de romp volgens mij sterker maken. Voor de huidige F3B rompen is het wel logisch om een opschuifconus te hanteren omdat je vanwege het bezemsteelformaat 30 cm nodig hebt voor het inbouwen van apparatuur en ballastkamer.

 

Na het uitzagen heb ik de randen van de kap mooi geschuurd en de binnenzijde ingetapet met plakband. Daarna heb ik de kap weer teruggeplaatst op de romp en met brede tape (over de hele kier) weer vastgezet. Aan de binnenzijde heb ik vervolgens 2 laagjes 160 grams glasdoek gelamineerd nadat ik de kier eerst heb dichtgemaakt met een mengsel van epoxy en thixotropiermiddel. Info: Dit mengsel gebruik ik steeds vaker dan epoxy met microballoons. Microballoons zorgen voor een brosse structuur dat uitermate goed schuurbaar en licht is. Hier en daar wel luchtbellen, dat wel. Het thixotropiermiddel zorgt voor een dikkere epoxy dat niet wegloopt in tegenstelling tot epoxy met microballoons dat dat wel doet. 

 

 

 

Na het uitharden en uitdrukken (vies woord) van de kap zie je dit.

 

 

 

Wat er overblijft is een mooi randje voor de kap.

 

 

 

Servoplankje van 3 mm vliegtuigtriplex. En MPX Profi 3 BB die ooit 15 jaar gelden aangeschaft was om de flaps van een linker en rechter F3J vleugel (zoiets als bij de Jaro Mller Esprit) aan te sturen, maar nooit gebruikt is. En n MPX Micro 3 BB die altijd als reserve gediend heeft voor de Ellipse 2V.

 

 

 

Draadeind van M2 op de stootstangen gelijmd. Met naaigaren omwikkelen en dan dunne secondenlijm er overheen gieten.

 

 

 

Voeding voor de ontvanger, de 2 servo's en de hoogtelogger. Als schakelaar gebruik ik al jaren een goudstekker van 2 mm. De beste schakelaar die er is. Soldeer de stekker wel aan een 1,5 kwadraad kabeltje, want servo-achtige snoertjes heb ik al kapot zien gaan (bij anderen). De cellen zijn van het type Eneloop. Ik was in de veronderstelling dat die alleen door Sanyo gemaakt werden, maar blijkbaar dus ook door Panasonic. En met dat merk heb ik nou juist minder goede ervaringe. We zullen zien.

 

 

 

De neusconus op de romp gelijmd. Van de overgang zie je straks niets meer.

 

 

 

Bevestigingsconstructie zoals bij de Aer-O-Tec Crossfire werkt erg goed.

 

 

 

Plankje gelijmd. Heerlijk zo'n ruime romp. Het enige zorgpuntje is nog de maximale uitslag van de roertjes. Ik kan de servo-hevels niet verlengen, dus hopelijk is de roeruitslag genoeg. Voor een modern of wedstrijdmodel zou ik geen genoegen nemen met deze servo's. 15 jaar geleden wellicht nog acceptabel, maar anno 2016 echt veel te veel speling. Maakt voor dit model niet uit. Je zou er nog last van kunnen hebben met zwaar lopende stuurstangen. Dan krijg je hysterese (blijft het roertje in het spelinggebied staan in de laatst bediende stand), wat vooral op het hoogteroer onvliegbaar is.

 

 

 

De achterste 2 nylon bouten komen een beetje ongelukkig uit bij deze romp. Ik heb het gat iets verkleind door een triplex plaatje in te lijmen en het hoogteverschil vol te kliederen met epoxy. De 2 inslagmoeren kunnen dan goed bevestigd worden.

 

 

 

De stuurkabel ingetapet. Het mooimaken kan beginnen.

 

 

 

Detail voorafgaand aan de klus.

 

 

 

Een kleiner gat en meer ruimte voor de inslagmoeren.

 

 

 

Dat wordt een weekje lakken, plamuren en schuren. Dan zie je niets meer van de overgang van conus naar romp.

 

 

 

Klaar voor het stabilo.

 

 

 

Het probleem met kevlar is dat als je het raakt met je schuurblok het spul harig wordt. Krijg je niet meer weg en blijf je zien na het schilderen. Dat betekent dat ik op een paar plekken moet plamuren. Eenmaal glad volgt de eerste laklaag. Die breng ik aan met een roller. Dan zie je al vrij snel dat alle gaatjes en oneffenheden waarvan je in de veronderstelling was dat ze weggewerkt waren er toch nog zijn. Er worden dus een aantal avondjes gevuld met egaal maken van de romp.

 

Over het egaal maken het volgende. diepere oneffenheden vullen dan 1,5 tot 2 mm doe ik met een epoxy-microballoons-thixotropeermiddel-mix. Met deze mix blijf je altijd wat luchtinsluiting houden. Voor het fijnere en ondiepe werk gebruik ik daarom lakplamuur. Deze bijvoorbeeld is erg goed en schuurt met korrel 120 - 180 uitstekend.

Eenmaal egaal, en daar ben ik behoorlijk kritisch in, volgen 5 - 7 dunne, maar dekkende laagjes verf. Aanbrengen met een roller. Hoeft niet perse stofvrij te zijn, want uiteindelijk wordt de romp met waterproof schuurpapier geschuurd. Als je zover bent om te schuren begin je met korrel 600, schakel vrij snel over op 800 en eindig met 1000. Het is belangrijk om hierbij voldoende water te gebruiken. Water heeft 2 doelen:

1) Het afvoeren van slijpsel.

2) Het laten glijden van het schuurpapier.

Door het schuren wordt het oppervlak wat dof. Dat is prettig, want de plekken waar je nog niet geweest bent verraden zich door nog te glimmen. Je ontkomt er waarschijnlijk niet aan dat je ergens te veel weggeschuurd hebt. 7 laagjes lijkt heel wat, maar je schuurt er zo doorheen. In dat geval moet je toch weer zo'n 3 - 4 avondjes verf aanbrengen. Tussendoor niet schuren overigens. Niet nodig. Eenmaal geschuurd met korrel 1000 is het de beurt aan Commandant 4 gevolgd door Commandant 5 gevolgd door iets van Turtle wax. Het resultaat is een perfecte etalageromp.

 

Zover is het nog niet. Ik zit nog in de egaal-maak-fase.

 

 

 

Dan nog even een uitermate matige foto van het mooi-maak-proces. Kwestie van laagje verf, wachten, beoordelen, schuren, plamuren, schuren en weer een laagje verf. Kan wel twee weken duren. Elke avond een half uurtje Eenmaal egaal moeten er dus nog 5 - 7 laagjes op voor het waterproof schuren en polijsten met Commandant. Het duurt even, maar dan heb je ook wat.

 

De romp is nu egaal, maar voordat ik begin met de laagjes maak ik eerst het vleugel-oplegvlak in orde. Kan dus pas als de vleugel bespannen is.

 

 

 

De vleugel is inmiddels bespannen. In het verleden heb ik de folie wel eens ingesmeerd met vet om hechten van de epoxy te voorkomen, maar dit keer heb ik er voor gekozen om er huishoudfolie strak omheen te trekken. Om insluiten van lucht te voorkomen moet je beide kanten insmeren met verdikte epoxy. Dus de romp en de vleugel voorzien van een laagje epoxy-microballoons-thixotropeermiddel.

 

 

 

Het resultaat na het uitharden. Zelfs het luik is dicht. Zag ik aankomen, maar is niet de bedoeling omdat ik er nog bij wil kunnen voor o.a. een klosje voor de starthaak. In de toekomst moeten er ook telemetriedingetjes in kunnen bijvoorbeeld.

 

 

 

Ziet er verry technical uit dat carbon, maar wit is mooier. Dus een foto van hoe het was.

 

 

 

En hier een foto van hoe het geworden is. Kostte me veel tijd omdat het koolmatoppervlak glad lijkt, maar het niet is. En daar kom je achter bij het schilderen. Er zitten zeker 5 lagen op. Telkens geschuurd zodat de poreuse koolmat uiteindelijk dicht geworden is.

 

 

 

Het aansluiten van de 2 roertjes viel me mee. Als hevel gebruik ik hier die messing M3 "Augenschrauben". Die schroef ik in een gat van rond 2,5 mm in triplex. Geen lijm nodig en zit goed.

 

 

 

Om zo min mogelijk speling opje roertjes te krijgen moet je de servohevel zo kort mogelijk en de roerhevel zo lang mogelijk maken. Je zult hier wel een optimum in moeten vinden, want zeker op het richtingroer wil je wel wat uitslag. Ik heb voor de aardigheid mijn Weatronic apparatuur aangesloten op Gigacontrol (vrij domme en gebruiksonvriendelijke software van Weatronic) op mijn laptop. Dan blijk je die servoweg toch nog groter te kunnen maken. Dat was precies wat ik nodig had. De servo maakt nu een enorme slag. Dat is goed, want dan worden alle tandjes van de tandwielen in de servo gebruikt. Aan de andere kant zijn die oude servo's ontzettend langzaam. Met zo'n grote slag wordt het er niet sneller op.

 

 

 

Klosje vuren ingelijmd voor de starthaak. Ik heb meteen maar 3 standen ingeboord. De middelste onder het zwaartepunt. De buitenste 2 gaten 8 mm daar vandaan. Beetje een gok. Hier ook zichtbaar de 2 stuurstangen. Lopen zo soepel en star dat je met de roertjes de servo's kunt laten draaien. Moet je niet te vaak doen, want de vertraging van de servo werkt ondersom als versnelling. Maar het is in ieder geval een teken dat de aansturing goed loopt.

 

 

 

De cockpitkap sluit mooi aan. En de overgang waar voorheen de neusconus zat is niet meer te zien.

 

 

 

Terug naar Raket                                                                                                      Verder met het kielvlak en richtingroer